Krótka historia Sopotu

W VII - XI wieku na terenie Sopotu istniało wczesnośredniowieczne grodzisko, którego elementy zachowały się przy ul. Haffnera.

W 1819 Największy sopocki posesor, Carl Christoph Wagner, podjął pierwsze próby uruchomienia kąpieliska morskiego - wybudował przy plaży skromny budynek wyposażony w wanny do kąpieli ciepłych oraz kabiny-przebieralnie. Przedsięwzięcie Wegnera nie przyniosło jednak sukcesu. W Sopocie stoją w tym czasie 23 domy a wieś liczy 350 mieszkańców.

W 1823 r. w Sopocie powstaje pierwszy profesjonalny Zakład Kąpielowy, wybudowany przez doktora Jeana Georga Haffnera. Data ta uznawana jest za początek sopockiego kurortu. W 1842 r. Ernst Adolf Böttcher rozbudował Dom Kuracyjny oraz wystawił pierwszy w Sopocie teatr. Wybudował również nowe łazienki.

8 października 1901 r. na mocy edyktu cesarza Niemiec, Wilhelma II, gmina wiejska Sopot otrzymała prawa miejskie. Nowo wybrany burmistrz Sopotu oraz zarząd miasta rozpoczął urzędowanie 1 kwietnia 1902 r.

W 1904 r. oddano do użytku nowy, okazały Zakład Kąpielowy. Zachowana do dziś budowla, ozdobiona wysoka wieżą, stanowi jeden z bardziej charakterystycznych elementów sopockiego krajobrazu. W trzy lata później wybudowano nowe Łazienki Południowe - drewniany budynek nawiązujący do architektury staronorweskiej.

W 1910 r. rozpoczęto wznoszenie nowego (trzeciego) Domu Kuracyjnego. Prowadzona na wielką skalę inwestycja zakończona została w roku 1912. Rozległy kompleks zabudowań III Domu Kuracyjnego mieścił m.in. pokoje hotelowe, restauracje, winiarnię, salę teatralną.

W 1920 r. na mocy postanowień traktatu wersalskiego proklamowane zostało Wolne Miasto Gdańsk, które objęło swoimi granicami również powiat miejski Sopot. Przez blisko dwadzieścia lat północna granica Sopotu stanowiła jednocześnie granicę państwową między Wolnym Miastem Gdańsk a Rzeczpospolitą Polską.



Sopot w 1908 r.

Sopot w 1932 r.