Opery Wagnera w Operze Leśnej



Historia Opery Leśnej w Sopocie sięga 1909 roku, kiedy to 11 sierpnia uroczyście otwarto scenę przedstawieniem "Das Nachtlager in Granada" Conradina Kreutzera. W 1922 r. po raz pierwszy wystawiono operę Ryszarda Wagnera "Zygfryd" wysoko ocenionś przez krytyków. Od 1924 roku, kiedy to wystawiono "Walkirię", opery Wagnera wystawiane były w Sopocie corocznie. Spowodowało to, że Sopot zaczęto nazywać "Bayreuth Półncy". Na scenie opery występowali tylko najlepsi i najsławniejsi śpiewacy: Swen Nilson, Erna Schluter i światowej sławy dyrygenci: Karl Tutein, Roger Heger, Franz von Hoesslin.

W Operze Leśnej wystawiono wszystkie opery Wagnera oprócz "Tristana i Izoldy". "Tannhäusera" wystawiono w latach 1925, 1933, 1939, 1940 i 1941, "Lohengrina" w latach 1926, 1932, 1937 i 1938, "Parsifala" w 1928, 1936 i 1937, "Śpiewaków norymberskich" w latach 1929, 1934, 1935, 1941 i 1942, "Holendra tułacza" w 1940, "Rienzi" w 1935 i 1936. Poszczególne części Tetralogii wystawiano samodzielnie - "Zygfryda" wystawiono w 1922 i 1942, "Walkirię" w 1924 i 1934 a "Zmierzch bogów" w 1927. Jako trylogię wystawiono je po raz pierwszy w 1931. "Złoto Renu" wystawiono w ramach pełnego cyklu Pierścienia Nibelunga w latach 1938 i 1939.

Ostatnie przedstawienie oper Wagnerowskich miało miejsce w 1944 r., kiedy to wystawiono trzy spektakle "Zygfryda". 6 grudnia 1944 roku umiera na serce wieloletni dyrektor Opery Leśnej Hermann Merz, co definitywnie kończy okres Festiwali Wagnerowskich w Sopocie.

Wystawiane w okresie międzywojennym opery Ryszarda Wagnera cieszyły się nie mniejszą popularnością niż dzisiejszy Festiwal piosenki. Oto kilka zachowanych zdjęć z przedstawień operowych z czasopisma Die Möwe i przedwojennych pocztówek:

Reklamy prasowe, plakat i okładka broszury z oper wagnerowskich.






Budowa dekoracji do opery "Tannhäuser" w 1940 r.


Aktorzy występujący w operach:



Dodatkową atrakcją była możliwość spotkania aktorów na ulicach Sopotu i obejrzenia prób odbywających się na molo:



Dekoracje do oper wagnerowskich były monumentalne: